در تاریخ یک صد ساله فوتبال ملی، هیچ لیستی تا به حال در هیچ کجای دنیا نوشته نشده که خالی از ایراد و عاری از نقد باشد. انتخاب بازیکن برای تیم ملی یک فرایند انسانی است و از ازل تا ابد، آزمون و خطا در تمام گزینش ها بوده، هست و خواهد بود اما صرف نظر از مورد خاص امیرحسین محمودی که در آخرین بازی تیم ملی نشان داد در قیاس با لژیونری که هر هفته دو دقیقه بازی می کند، می تواند در جام جهانی، ذخیره ای کارساز و کار راه انداز برای تیم باشد و از آزمون و غربال نهایی کادرفنی برنده بیرون نیامد، بقیه انتخاب های امیر قلعه نویی استدلال منطقی در پس زمینه خود دارد.

خلاف نظر دوستانی که وامصیبتا سر داده اند، هیچ سرمربی ای در دو دهه اخیر به اندازه امیر قلعه نویی به بازیکن جوان اعتماد نکرده. همین امیرحسین محمودی، محمد خلیفه، حتی کسری طاهری، مهدی لیموچی، مهدی محبی و … در دوره امیر قلعه نویی رنگ اردوی تیم ملی را دیدند و برخی بدون آن که سابقه دعوت به تیم امید را داشته باشند، با اعتماد امیر قلعه نویی تمرین تیم ملی را تجربه کردند.

همین حالا در لیست نهایی تیم ملی امیرمحمد رزاقی نیا، دانیال ایری، امیرحسین حسین زاده، آریا یوسفی و … نمونه های زنده و سرزنده اعتماد و احترام کامل امیر قلعه نویی به جوانان هستند. اما فراموش نکنیم برای نوشتن لیست نهایی جام جهانی، جوانی ملاک اصلی نیست و کادرفنی قرار نیست جوان ترین ها را به جام جهانی ببرد و تیم ملی را تبدیل به یک مجموعه عاری از تجربه کند. جام جهانی جای بهترین ها و آماده ترین هاست.

برای جوان گرایی و میدان دادن به نیروهای جوان، جام ملت های آسیا فرصت مناسب تری است، حتی کره جنوبی و ژاپن هم که الگوی مناسبی برای میدان دادن به جوانان هستند، همیشه بهترین ها و آماده ترین ها را به جام جهانی می برند و تغییر نسل و جوان گرایی را به جام ملت های آسیا موکول می کنند. در دقایق حساسی که کار گره می خورد، امیر قلعه نویی و کادر فنی اش باید آماده ترین ها و بهترین ها را از روی نیمکت بلند کنند و به میدان بفرستند، نه جوان ترین ها را…

این حقیقتی است که برخی منتقدان نادیده می گیرند و از آن مهم تر این است که حالا لیست نهایی تیم ملی به فیفا اعلام شده و یک ایران است و یک امیر و همین ۲۶ سرباز نقدها و نوشته ها باید در راستای حمایت از این سربازان باشد. فرصت برای انتقاد زیاد داریم… این روزها نوبت حمایت است.