گاهی معیار سنجش عیار یک مدیر، سال های طولانی نشستن روی صندلی ریاست نیست؛ بلکه عمق اثری است که در زمان های کوتاه از خود بر جای می گذارد. در میان شهدای پرواز اردیبهشت ۱۴۰۳، شهید دکتر مالک رحمتی، استاندار جوان آذربایجان شرقی، تجلی عینی همین حقیقت بود؛ جوانی که در کمتر از چند ماه حضور در تبریز، محبوبیتی شگرف یافت و پیش از آن نیز در آستان قدس رضوی و سازمان خصوصی سازی نشان داده بود «مدیریت جوان، مؤمن و انقلابی» اگر با تخصص و پرکاری گره بخورد، چه دستاوردهای بزرگی را خلق می کند.
برای شناخت ریشه های مدیریتی شهید مالک رحمتی باید به سال های حضور او در مشهد مقدس و در جوار مضجع شریف امام علی بن موسی الرضا(ع) بازگشت. او در دوران قائم مقامی آستان قدس رضوی، صرفاً یک مدیر اجرایی نبود؛ بلکه به گفته همکارانش، بازوی توانمند تولیت برای تحقق چشم اندازهای کلان این نهاد مقدس بود.
آیت الله مروی، تولیت آستان قدس رضوی در توصیف ویژگی های این شهید گفت: «آقای دکتر رحمتی یک جوان سالم و بسیار پرکار، خوش فهم، خوش بیان و دلسوز بود که شب و روز کار می کرد».
توانمندی های چشمگیر مالک رحمتی در آستان قدس رضوی، از چشم دولتمردان در تهران دور نماند. دولت سیزدهم برای یکی از حساس ترین و پرچالش ترین گلوگاه های اقتصادی کشور؛ یعنی «سازمان خصوصی سازی» به دنبال مدیری می گشت که دو ویژگی متعارض نما را توأمان داشته باشد: شجاعت تصمیم گیری در میدان اقتصاد و پاکدستی مطلق.
آیت الله مروی درباره نحوه انتقال او به دولت روایت کرد: «آقای رئیسی و آقای مخبر برای سازمان خصوصی سازی که مجموعه ای حساس است و پول زیادی در آن جابه جا می شود، دنبال فردی توانمند و امین می گشتند. از ما خواستند با توجه به اینکه آقای رحمتی هر دو این ویژگی ها را دارد، به این سازمان منتقل شود. هرچند برای ما سخت بود که ایشان را از دست بدهیم؛ اما چون دولت هر جا ما کمک خواسته بودیم، به ما کمک کرده بود، پذیرفتیم».
فصل پایانی کتاب زندگی مالک رحمتی، در خطه قهرمان پرور آذربایجان شرقی ورق خورد. او به عنوان استاندار راهی تبریز شد؛ استانی پهناور با چالش های پیچیده؛ اما او با همان روحیه جهادی و پرهیز از حواشی، در مدت زمانی بسیار کوتاه، دل های مردم و مسئولان را تسخیر کرد.
آنچه مردم تبریز و همکارانش را شیفته او می کرد، ترکیب تخصص بالا با تواضعی بی نظیر بود. استاندار جوان و مدیر ارشد کشور، همان کسی بود که در ایام محرم و روز عاشورا، کسوت ریاست را درمی آورد و آشپز هیئت می شد. او از آن دسته مسئولانی بود که خدمت به مردم را سرلوحه خود قرار داده بود و برای رسیدن به این هدف، از هرگونه حاشیه و خودنمایی پرهیز می کرد. «آقای آرام و خاص»، لقبی بود که نزدیکانش به او داده بودند.