به گزارش خبرگزاری حوزه، حجت الاسلام محمدهادی فلاح در بیانی با نقل داستانی آموزنده، به تبیین خاستگاه قرآنی و فطری حیا و حجاب پرداخت. وی با اشاره به ماجرای مادری که در جست وجوی فرزند گمشده اش بود، بر پیوند عمیق حیا، عقل و شریعت تأکید کرد.

نقل شده است که مادری محجبه، فرزند خردسال خود را در بازار گم کرد و سراسیمه در بازار به دنبال او می گشت و او را صدا می زد. در این هنگام، فردی هرزه چشم به او نزدیک شد و گفت: «خانم! صورتت را باز کن تا فرزندت تو را ببیند.»

آن زن در پاسخ گفت: «پسرم را گم کردم، اما پیام (حیا و حجاب) را گم نکردم.»

تحلیل و تأمل:

تکلیف حیا در شریعت، بر اساس فطرت بانوان نگاشته شده است. اگر کسی به حجاب بی اعتنا باشد، به حیا بی اعتناست. اگر کسی به حجاب و حیا بی اعتنا باشد، به شریعت بی اعتناست و به عقل نیز بی اعتنا خواهد بود. از آنجا که هر انسانی به اندازه خود از عقل و شریعت بهره مند است، بی اعتنایی به آنها در واقع بی اعتنایی به خودِ خویشتن و بی اعتنایی به عقل خود محسوب می شود.

کسانی که با شریعت دعوا دارند، بیش از آنکه با شریعت درگیر باشند، در حقیقت با خودشان دست به گریبان اند. برخی گمان می کنند که با کشف حجاب به دین بی محلی می کنند، اما این گمان نادرست است.

بی اعتنایی به حجاب، بی اعتنایی به خودِ آنان است و دعوایشان در واقع با خویشتن خویش است.

برای دانلود فایل صوتی اینجا را کلیک کنید