به گزارش خبرگزاری تسنیم، پس از دیدار فینال لیگ قهرمانان اروپا بدون تردید بحث های فراوانی درباره عملکرد ضعیف آرسنال در فاز هجومی شکل خواهد گرفت؛ اینکه این تیم چقدر کم مالک توپ بود، چقدر پاس های اندکی رد و بدل کرد و تا چه اندازه در خلق موقعیت ناکام ماند. حتی سلاح همیشگی و مورد علاقه اش یعنی ضربات کرنر نیز کارایی نداشت. آرسنال در ۱۲۰ دقیقه تنها سه کرنر به دست آورد و هیچ یک از آنها به موقعیتی جدی و خطرناک تبدیل نشد.

با این حال، در پایان نیمه نخست وقت قانونی، یک کرنر بحث برانگیز نصیب آرسنال شد. توپچی ها این فرصت را به دست آوردند، بوکایو ساکا برای ارسال کرنر آماده شد اما درست در همان لحظه داور سوت پایان نیمه را به صدا درآورد. انگار زمان برای آرسنال بیش از حد سریع سپری شد. اگر آن کرنر زده می شد، چه کسی می داند سرنوشت بازی چگونه رقم می خورد؟ در نهایت اما آنچه رخ داده، همان واقعیتی است که باید پذیرفت.

با این حال، بهتر است به آمار رجوع کنیم. برای درک بهتر قدرت پاری سن ژرمن در این فینال کافی است به اعداد نگاه کنیم. بر اساس آمار اوپتا، آرسنال پیش از این دیدار، از ۱۱۷ مسابقه اخیر خود در تمامی رقابت ها که نیمه نخست را با برتری به پایان رسانده بود، تنها یک بار شکست خورده بود اما پس از این فینال، این آمار تغییر کرد؛ اکنون آرسنال از ۱۱۸ مسابقه ای که در پایان نیمه اول پیش بوده، دو شکست را در کارنامه دارد.

همه چیز برای تیم میکل آرتتا به بهترین شکل ممکن آغاز شده بود. آنها خیلی زود به گل رسیدند و اختلاف را کاهش دادند؛ دقیقاً همان نوع فوتبالی که آرسنال به آن علاقه دارد و شاید بهتر از هر تیم دیگری در جهان آن را اجرا می کند. هواداران می توانند هر چقدر که می خواهند از سبک بازی این تیم انتقاد کنند؛ اینکه خسته کننده است یا تماشای آن جذابیتی ندارد اما حقیقت این است که تیم آرتتا این شیوه را استادانه اجرا می کند، چه مورد پسند تماشاگران باشد و چه نباشد.

آرسنال بار دیگر نظم خوب خود را به نمایش گذاشت. این تیم بدون توپ عملکردی کم نقص داشت و از ساختار دفاعی منسجم و حمایتی مداوم بهره می برد. پاریسی ها گاه وبیگاه با سرعت وارد محوطه جریمه می شدند و توپ را به سمت دروازه هدایت می کردند اما درست در همان نقطه همه چیز متوقف می شد. مهمتر از آن، هر زمان توپ از محوطه جریمه آرسنال خارج می شد، بازیکنان آرتتا تقریباً تمام توپ های برگشتی را جمع می کردند. به بیان دیگر، پاری سن ژرمن عملاً هیچ فرصتی برای شکل دادن به موج دوم حملات خود نداشت.

در ظاهر، آرسنال از نظر دفاعی کاملاً مسلط به نظر می رسید اما در واقع این وضعیت آزمونی بزرگ برای صبر و خویشتنداری پاری سن ژرمن بود. خطر آن وجود داشت که بازیکنان این تیم دچار شتاب زدگی شوند، تمرکز خود را از دست بدهند و از هر زاویه ای اقدام به شوتزنی کنند اما پاریسی ها برابر این وسوسه مقاومت کردند. درست است که آنها در جریان بازی موفق به گلزنی نشدند و تنها از روی نقطه پنالتی به گل رسیدند اما نکته مهم این است که توانستند همان پنالتی را به دست آورند.

در این مسابقه هیچ «فروپاشی» از سوی آرسنال رخ نداد. برعکس، این پاری سن ژرمن بود که حریف را وادار به اشتباه کرد و او را به سمت خطا سوق داد. در واقع، گل کای هاورتز بیش از پنالتی که خویچا کواراتسخلیا با مشارکت عثمان دمبله و کریستین موسکرا به دست آورد، حاصل یک لغزش و شکست در ساختار دفاعی بود.

آرسنال تا پایان مسابقه همچنان کنترل بازی را حفظ کرد. نتیجه مساوی شد، کار به پنالتی کشید و تنها پس از آن بود که پاری سن ژرمن جام قهرمانی را از آن خود کرد. بنابراین شاید بد نباشد هنگام بررسی آماری که اوپتا ثبت می کند، به این نکته نیز توجه شود؛ آرسنال در حالی که نیمه نخست را با برتری به پایان رسانده بود، شکست خورد اما این باخت تنها در ضربات پنالتی رقم خورد. با این حال، این واقعیت چیزی از تلخی شکست کم نمی کند؛ بلکه شاید آن را دردناک تر هم کرده باشد.

در سوی دیگر، پاری سن ژرمن تیمی انعطاف ناپذیر و سرسخت نشان داد. آنها برابر یکی از مقاوم ترین تیم های فوتبال اروپا پیروز شدند؛ آن هم در مسابقه ای که تقریباً همه چیز مطابق خواسته آرسنال پیش می رفت.

پاریس حتی می توانست آرسنال را پیش از رسیدن به پنالتی شکست دهد. بله، واقعاً شکست دهد. تیم لوئیس انریکه بی تردید از تیم آرتتا به گل دوم نزدیک تر بود. آنها موفق به انجام این کار نشدند اما پایداری، قدرت شخصیت و پایبندی بی وقفه شان به اصول و اهداف خود، فارغ از هر شرایطی به ویژه در برابر چنین حریف قدرتمندی شایسته تحسین است.

پاریسِ خویچا کواراتسخلیا، عثمان دمبله و دزیره دوئه؛ پاریسی با بال های انفجاری، مدافعانی مستحکم و مغزهای متفکر پرتغالی؛ تجسمی از هنر ناب است. این تیم پرواز می کند؛ زیباست و چشم نواز اما حتی زیباترین و باکلاس ترین تیم ها نیز روزهایی دارند که ناچارند تنها با تکیه بر توانایی های ذهنی و روحی خود پیروز شوند. در چنین روزهایی، زیبایی در اولویت نیست؛ تنها چیزی که اهمیت دارد، پیروزی است. سبک بازی به حاشیه می رود و شخصیت در مرکز توجه قرار می گیرد.

پاری سن ژرمن دقیقاً همین ویژگی را در فینال برابر آرسنال به نمایش گذاشت. آنها نتوانستند همان نمایشی را تکرار کنند که یک سال پیش برابر اینتر ارائه داده بودند؛ مسابقه ای که در آن پنج گل به ثمر رساندند و شاید فرصت زدن ۱۰ گل دیگر را نیز از دست دادند. البته در آن دیدار، شرایط بازی تا حدی به دلیل نوع عملکرد حریف برایشان مساعدتر بود.

برابر آرسنال اما چنین چیزی امکان پذیر نبود. این تیم توانایی مهار هر حریفی را دارد. آنها از ذخیره ای عظیم از کیفیت، واقع گرایی و صبری مثال زدنی برخوردارند. علاوه بر این، خیلی زود نیز به گل رسیدند. با وجود همه این شرایط، پاریس شخصیت واقعی خود را نشان داد. بدون این ویژگی، هر قدر هم که تیم لوئیس انریکه زیبا و جذاب بازی می کرد، بازگشت به مسابقه و رسیدن به پیروزی ممکن نبود.

انتهای پیام/

∎