چندثانیه: یک نفر پیدا نمی شود که بایستد و از بقیه بپرسد: با این همه تحقیر و اتفاق، چرا تیم ملی باید در جام جهانی حاضر شود؟! کی قرار است بهمان بربخورد؟

با حضور در این بازی ها از چه چیزی دفاع می کنیم؟ از فوتبال، از شور جمعی، یا از این که هر تحقیر و هر رفتار غیرمحترمانه ای را فرو بدهیم و بعد نامش را بگذاریم حرفه ای گری؟

ما حالا در موقعیتی ایستاده ایم که هم وسوسه انگیز است و هم تلخ. از یک سو، جام جهانی بزرگ ترین ویترین فوتبال دنیاست؛ جایی که نام کشورها شنیده می شود، پرچم ها بالا می رود و ملت ها، ولو برای چند روز، در متنِ روایت جهانی می ایستند.

برای ایران هم، حضور در چنین صحنه ای بخشی از دیده شدن است، بخشی از بقا در حافظه ی جهان. اما از سوی دیگر، واقعیتِ پشت این ویترین، آن قدرها هم بی طرف و بی مسئله نیست.

ایالات متحده آمریکا، میزبان اصلی نه تنها اجازه ورود به بخشی از تیم را نداده، بلکه خیلی راحت اجازه ماندن در خاکش را هم از ما گرفته. این تصمیمی است که ظاهرش فوتبالیست اما بار سیاسی، روانی و نمادین دارد.

وقتی تو را به مهمانی دعوت می کنند اما می گویند حق داری بیایی، بازی کنی اما جایت این جا نیست و باید آن سوی مرز شب را صبح کنی، آیا هنوز می توان همه چیز را صرفاً «ورزشی» دید؟

آیا دست کم حق نداریم بگوییم این رفتار، با شأن یک تیم ملی و با حیثیت کشوری که نمایندگی اش را بر دوش می کشیم، همخوان نیست؟ آن هم در شرایطی که میان دو کشور، نه رابطه ای عادی برقرار است و نه حتی چیزی شبیه یک آتش بسِ روشن و قابل اتکا وجود دارد.

اینجا دیگر بحث صرف علاقه به فوتبال یا شوق حضور در جام جهانی نیست؛ بحث بر سر این است که تا کجا حاضریم برای ماندن در این ویترین، طعم تبعیض و تحقیر را نادیده بگیریم. اگر برویم، با چنین شرایطی، چه پیامی مخابره می کنیم؟ و اگر نرویم، دقیقاً چه چیزی را از دست می دهیم و در عوض چه چیزی را حفظ می کنیم؟

بهتر است برای لحظه ای از هیجان نتیجه، ترکیب، اردو و فهرست بازیکنان فاصله بگیریم و از خودمان بپرسیم: این رفتارها واقعاً به ما برنمی خورد؟ یا آن قدر به توجیه عادت کرده ایم که با جمله ی آشنای «مهم این است تیم برود بازی کند» هر زخمی را می پوشانیم، تا جایی که دیگر حتی درد را هم در خودمان حس نمی کنیم؟