تصور کنید: پیامبری در بازگشت از آخرین حج خود، در بیابانی سوزان و در لحظه ای که جامعه اسلامی تازه جان گرفته بود، ناگهان دستور توقف کاروان را می دهد. پنجاه هزار نفر در گرما، زیر آفتاب داغ حجاز، متوقف می شوند. چرا؟ چون بحرانی بزرگ در راه است: بحران «واگذاری قدرت» و «وفاداری به عهد».

نکته شگفت انگیز این است که پیامبر (ص) در آن خطبه، پیش از اعلام «مَن کُنتُ مَولاه فَهذا عَلِیٌّ مَولاه»، بیش از ده بار از مردم برای «وفاداری به پیمان ها» و «پاسداشت امانت» تعهد می گیرد. یعنی غدیر، یک رویداد سیاسی صرف نیست؛ بلکه یک دوره «آموزش وفاداری» است.

امروز ما در دنیایی زندگی می کنیم که پیمان شکنی، فراموشی خدمات یکدیگر و فرصت طلبی در لحظات بحرانی، به فرهنگ عمومی بدل شده است. در کسب وکار، در دوستی، در سیاست و حتی در خانواده، کمتر کسی به «عهد» پایبند می ماند. شعار غدیر این است: «وفادار باش، حتی اگر هزینه بدهی.»

غدیر به ما می آموزد که مدیریت یک جامعه یا سازمان، فقط به هوش و قدرت نیست. به «تعهد اخلاقی» و «زمان شناسی» است. پیامبر در آخرین سال عمر خود، این فرصت را از دست نداد تا تکلیف رهبری آینده را روشن کند. او نگفت بعداً تصمیم می گیریم؛ گفت الان، همین الان، در این گرما.

پس عید غدیر، عید «صداقت در بحران» است. عید کسی است که در روزهای سخت، به جای فرار، می ایستد و می گوید: «من با عهد خودم زنده ام.» بیایید غدیر را فقط به خاطر علی (ع) بزرگ نداریم؛ به خاطر الگویی از غیرت و مسئولیت پذیری که نسخه امروزی اش، نجات بخش روابط انسانی ماست.