به گزارش اقتصادنیوز، روزنامه همشهری نوشت:
هنوز متن رسمی توافق منتشر نشده و برای قضاوت زود است اما براساس اخبار موجود، فرمول اصلی این است: ایران تنگه را باز می کند و آمریکا محاصره را برمی دارد.
برای فهمیدن اینکه در این معامله چندچندیم، باید به عقب برگشت:
قرار اولیه: پس از آتش بس، مقرر شده بود ایران تنگه را باز کند.
زیاده خواهی آمریکا: آمریکا با شکست مذاکرات، محاصره را آغاز کرد تا به یک «توافق حداکثری» در حوزه های هسته ای و منطقه ای برسد.
پاسخ ایران: ایران در واکنش به این فشار، مجددا تنگه را بست.
وضعیت فعلی:
اکنون توافق بدون دستیابی آمریکا به آن «توافق بزرگ» حاصل شده و دو طرف تازه باید آماده مذاکره شوند. در این میان، کفه ترازو به چند دلیل به نفع ایران سنگینی می کند:
۱.حاکمیت بر تنگه: اوضاع به پیش از جنگ برنگشته است. کلید تنگه اکنون در دست ایران است؛ هر زمان اراده کند می تواند آن را ببندد و حتی می تواند به عناوین مختلف مانند ارائه خدمات عوارض دریافت کند.
۲.فرصت تنفس اقتصادی و نظامی: حتی اگر مذاکرات ۲ ماه آینده به نتیجه نرسد، این بازه زمانی یک فرصت طلایی برای ایران است تا پس از دوران محاصره و عدم فروش نفت، به بازسازی و بازیابی نظامی و اقتصادی خود بپردازد.
۳.تثبیت موقعیت منطقه ای: آمریکا عملا وحدت جبهه مقاومت را با محوریت و رهبری ایران پذیرفته است.
۴.دستاورد آمریکا: آمریکا در این مرحله چیزی بیشتر از همان امتیاز قرار پس از آتش بس یعنی بازشدن تنگه به دست نیاورده است.
سؤال: اگر آمریکا بدعهدی کند، «برجام ۲» تکرار می شود؟
خیر. مدل این توافق با برجام کاملا متفاوت است. در برجام، ایران امتیازات نقد داد و وعده های نسیه گرفت که محقق نشدند اما در این توافق، ایران چیزی را از دست نمی دهد. ساختار توافق برگشت پذیر است؛ یعنی درصورت بدعهدی آمریکا، همه چیز به سرعت به نقطه صفر برمی گردد؛ چرا که بازماندن تنگه منوط به اراده و رفتار طرف مقابل است.
∎
دیدگاهی ثبت نشده است