۱۰۰ روز شاید به کلام آسان نماید اما، به هیچ وجه زمان کمی نیست! امروز در صدمین روز از شروع «دفاع مقدس سوم»، باید کمی به ریشه ها بپردازیم؛ چرایی ها و چگونگی ها! با هم مرور می کنیم؛ اراده انقلابی و مردمی که در بازه ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۷ هجری شمسی، خون دادند و جان تا نیل به یک آرمان؛ آرمان استقلال که دهه ها و قرن ها از این ملت ریشه دار دریغ شده بود و حالا یک نوآوری شگرف دینی، در قالب نظام جمهوری اسلامی، ایران را بیش از هر زمان دیگری در آستانه آن قرار می داد؛ یک دولت- ملت مستقل با همه الزامات آن! الگویی برای همه ستم دیدگان و استثمارشدگان تاریخ در گستره جهانی جغرافیا!
آنچه به عنوان صدور انقلاب از آن یاد شده، نه یک دستورالعمل یا آیین نامه اجرایی، که فرایندی کاملاً طبیعی و نتیجه منطقی موفقیت مردم ایران در حرکت به سوی قله رفیع استقلال است و حالا متفکران و اندیشمندان راستین جهان را به این اعتراف واداشته که این مردم و حکومت ایران بوده که توانسته اند یک انحراف از معیار واقعی در مناسبات قدرت جهانی ایجاد کنند؛ معیاری که صرفاً به عریان ترین و خشن ترین ساحت قدرت، یعنی زور و سلاح تکیه داشته و انحرافی مقدس که جهت این قبله نما را به سوی معنا، فطرت، انسان و مقاومت تغییر داده است!
دلشکسته ایم از فقدان پدر عزیزمان؛ از اینکه او شهید شد و ما شاهد! ما نگران بر اوضاع این کارزار سرنوشت ساز و او نگران به آینده ای که باید برای بشریت رقم بزنیم و در این میان، آزرده ایم و «خون جگر» از فشاری که بر ولی نعمتان انقلاب حادث است آنجا که ناگزیر است و خشمگین بابت آنچه در پوسته نتایج طبیعی جنگ به اولیات زندگی مردم صبور و عزیز تحمیل می شود اما آشکارا ریشه در ضعف های کارگزاران و سودجویی سوداگران دارد.ما در ۱۰۰روزگی جنگ، ترکیبی نامأنوس از غم، خشم، انگیزه و امیدیم و به تجربه، نیک می دانیم آن دشمنی که «فرشتگان میناب» را «دو»بار زد تا مطمئن شود کسی زنده بیرون نمی آید سزاوار صلح، آشتی یا ترک مخاصمه نیست؛ در واقعی ترین حالت، تا روز پایانی این جرثومه های فساد و بردگان منطقه ای، بین ما و آن ها «سکوت صحنه نبرد نظامی» برقرار است و نه یک کلمه بیشتر!
«روسفیدان» این ۱۰۰روز جنگ، که خود امتداد نبردی ازلی و ابدی است میان خیر و شر؛ در وهله نخست، شهدای والامقام؛ از شخص «سیدعلی حسینی خامنه ای» و سربازانش در نیروهای مسلح تا غیرنظامیانی هستند که به دست «الله» سبحانه و تعالی برگزیده شدند تا ستارگان راهنمای آسمان این شب تاریک تاریخ بشر باشند و پس از ایشان، ملت شریف ایران، مقاومین لبنان و فلسطین و عراق و یمن و همه آزادگان جهان که دانه درشت های این غربال عظیم انسانی اند که با امنیت خدشه دار شده، عزیزان از دست رفته، معیشت به گروگان گرفته شده و… با فریاد، حمایت، حضور و حتی گاهی با سکوت و «آب به آسیاب دشمن نریختن»، مجاهدانه و آگاهانه با وجود همه تفاوت ها، سلایق و دلواپسی های غالباً برحق، در حال ایفای نقش محول شده توسط زعیم عزیز جامعه اسلامی هستند؛ اللهم احشرنا معهم.