اخلاق نیوز به نقل از عصـرایـران ؛ جعفر محمدی – سال هاست که ادبیات “میدان” و “دیپلماسی” در سپهر سیاسی ایران حضوری پررنگ دارد؛ گاه از تضاد و تخالف این دو گفته اند و دوگانگی ساخته اند، گاه از تقدم یکی بر دیگری و امروز، نیکبختانه سخن بر سر این است که این دو، در یک مسیر گام بر می دارند و در تعامل و هم افزایی اند و خدا را بسیار تا بسیار سپاس!

ما نیز بر آنیم که این هر دو، ابزارهایی برای تحقق منافع ملی اند و هیچکدام بر دیگری تقدم ذاتی ندارند؛ هر گاه، به هر کدام نیاز افتد باید به سمتش رفت و آن دیگر، باید حمایتش کند.

در این میان اما، یک چیز نباید مغفول بماند و آن، “سفره” است. هدف میدان و دیپلماسی باید مراقبت از سفره مردم باشد و پربرکت کردن هر چه بیشتر آن. میدان و دیپلماسی، هر اندازه هم که با یکدیگر همسو و همگام باشند ولی خروجی شان، تقویت سفره مردم نباشد، لاجرم ناکام هستند.

از این رو، به مردان میدان و دیپلماسی که روزهای سخت و سرنوشت سازی را پشت سر می گذارند و نگاه ملتی به ایشان است، اولاً خدا قوت می گوییم و قدردان تلاش ها و مجاهدت هایشان هستیم و ثانیاً این درد دل ملت را بازگو می کنیم که «در هر تصمیمی که می خواهید بگیرید، نه گوشه چشم که تمرکز نگاه تان به سفره های مردمی باشد که بار تمام مرارت ها، تنگناها، کاستی ها، گرانی ها، تورم و بی ارج شدن ارزش پولی کشور بر دوش آنهاست و در این میان، تنها چیزی که می خواهند “یک زندگی معمولی” است.»

اقتدار ایران در مثلث ارجمند “دیپلماسی” (سیاست)، “میدان” (قدرت بازدارنده نظامی) و “سفره” (اقتصاد) است و مفاهیمی چون عزت و عدالت و استقلال و اخلاقیات، در درون این سه ضلع، فرصت پیدایش و پویش می یابند.

زیاده عرضی نیست!