اخلاق نیوز به نقل از عصـرایـران؛ مجله تصویری سلاح – در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم، زمانی که ارتش آلمان در تمامی جبهه ها در حال عقب نشینی بود، بخش تحقیق و توسعه هوانوردی این کشور روی طرح هایی کار می کرد که فرسنگ ها از زمان خود جلوتر بودند. یکی از این طرح های شگفت انگیز که هنوز هم مایه حیرت طراحان هوافضا است، هورتن هو ۲۲۹ (Horten Ho ۲۲۹) نام دارد؛ اولین بال پرنده (Flying Wing) مجهز به پیشرانه جت در جهان که مرزهای آیرودینامیک را در دهه ۱۹۴۰ میلادی جابجا کرد.

پروژه «۳ × ۱۰۰۰»؛ ایده ای فراتر از زمان

در سال ۱۹۴۳، آلمان نازی به شدت نیازمند یک بمب افکن فوق سریع بود که بتواند از سد دفاع هوایی قدرتمند متفقین عبور کند. برادران هورتن (والتر و ریمار هورتن) که تخصص ویژه ای در طراحی گلایدرهای بدون دم و یکپارچه داشتند، طرح خود را بر پایه فرمول سخت گیرانه ۳ × ۱۰۰۰ هرمان گورینگ ارائه دادند. بر اساس این طرح، هواپیما باید سه ویژگی کلیدی را به طور هم زمان دارا می بود:

۱۰۰۰ کیلوگرم توانایی حمل تسلیحات و بمب

۱۰۰۰ کیلومتر برد عملیاتی و پروازی با یک بار سوخت گیری

۱۰۰۰ کیلومتر بر ساعت حداکثر سرعت برای فرار از دست جنگنده های دشمن

طراحی پیشرو و یکپارچه برادران هورتن که در آن از سطوح عمودی دم یا بدنه مجزا خبری نبود، کمترین میزان پسا را ایجاد می کرد و بهترین گزینه برای رسیدن به این اهداف جاه طلبانه بود.

تغییر دکترین؛ از بمب افکن سریع تا جنگنده دفاعی اضطراری

با وخیم تر شدن اوضاع جنگ و آغاز بمباران های سنگین شبانه روزی آلمان توسط متفقین در سال ۱۹۴۴، اولویت های نظامی لوفت وافه تغییر کرد. پروژه هو ۲۲۹ از یک بمب افکن تهاجمی به «برنامه جنگنده های اضطراری» منتقل شد. هدف جدید، تولید سریع و انبوه جنگنده های چابکی بود که بتوانند با سرعت بالا به اسکادران بمب افکن های متفقین حمله کنند و آن ها را پیش از رسیدن به حریم هوایی آلمان متوقف سازند.

ساختار بدنه؛ نوآوری در اوج بحران و کمبود فلزات

به دلیل کمبود شدید منابع فلزی، به ویژه آلومینیوم و آلیاژهای سبک در اواخر جنگ، شرکت Gothaer مجبور شد طرح اصلی را برای تولید انبوه ساده سازی و بهینه سازی کند. نتیجه این کار، یکی از عجیب ترین و خلاقانه ترین روش های مهندسی معکوس در تاریخ هوانوردی بود:

بخش مرکزی بدنه: از یک شاسی مشبک با لوله های فولادی جوش کاری شده ساخته شد که پیشرانه های جت پیرامون آن قرار می گرفتند.

بال ها و پوسته: بال های پهن هواپیما کاملا از جنس تخته سه لا ساخته شدند.

تکنیک اتصال ویژه: برای چسباندن پنل های چوبی به یکدیگر، از مخلوط ویژه ای از چسب، زغال و خاک اره استفاده شد. برخی از مورخان معتقدند این ترکیب کربنی علاوه بر کاهش وزن، ناخودآگاه ویژگی های جذب امواج رادار (پیش زمینه فناوری رادارگریزی) را به هواپیما بخشیده بود.

نمونه اولیه Ho ۲۲۹ V۳؛ پرنده ای که هرگز کامل نشد

نسخه هو ۲۲۹ وی۳ سومین نمونه اولیه ساخته شده از این تایپ و در واقع بستر اصلی برای تست نهایی مدل های تولید انبوه بود. این پرنده پیشرفته قرار بود به دو توپ قدرتمند ۳۰ میلی متری مجهز شود و در مراحل بعدی، توانایی حمل تا ۱۰۰۰ کیلوگرم بمب را نیز داشته باشد.

با این حال، پیش از آنکه ساخت این نمونه به پایان برسد و پروازهای آزمایشی آن کامل شود، نیروهای ارتش آمریکا در آوریل ۱۹۴۵ کارخانه Gothaer Waggonfabrik را تصرف کردند. آمریکایی ها با دیدن این سازه غول پیکر و بدون دم، آن را به عنوان یکی از ارزشمندترین غنایم فناوری جنگی به خاک خود منتقل کردند.

امروزه، نسخه هو ۲۲۹ وی۳ تنها نمونه باقی مانده و شاهد عینی این پروژه انقلابی در جهان است که پس از بازسازی های دقیق، در موزه ملی هوافضای اسمیتسونیان در واشنگتن دی سی در معرض دید عموم قرار دارد.